Voetbalvereniging VVW in Wervershoof, wie kent het niet! Een uur rijden van onze thuisbasis. Ergens tussen weilanden, boerderijen en koeien ligt een mooie vereniging met een nette kantine, goede kleedkamers en een lekker hoofdveld, waar wij onze voetsporen op na mochten laten.

Vanaf het eerste fluitsignaal van de scheidsrechter, die erg strak was wat betreft zijn regels, was duidelijk dat AS'80 sterker was dan VVW. Wij hadden meer balbezit, speelden beter rond en dwongen de tegenstander tot verdedigen. Een enkele keer moest Mick zijn kunsten vertonen, maar hij kreeg niet meer te doen dan een afstandschot, wat ballen uit de lucht plukken en opbouwen. Het eerste doelpunt kwam uit een stilstaande situatie. Mohammed nam een hoekschop vanaf rechts, de bal werd weggekopt door een speler van de gastheren, waarna Mustafa zijn kans schoon zag om de bal snoeihard op doel te schieten. Zijn inzet zou het doel echter volledig missen als Dylano er niet had gestaan om de bal binnen te werken. Het was een zelfde goal als dat Ruud van Nistelrooy tegen Italië op het EK 2008 maakte, alleen was er bij Dylano absoluut geen sprake van buitenspel. Wel van een voorsprong voor De Gele Kanaries. Er werd meer en meer druk gezet op het doel van de tegenstander, wat zelfs een stafschop opleverde, nadat Mo werd neergehaald binnen de beruchte lijnen. Hij besloot om de bal zelf te nemen, maar de sluitpost was hem de baas en keerde de inzet van Mo. En het o-zo-bekende voetbalgezegde is duidelijk. Als jij de kansen niet afmaakt, doet de tegenstander dat wel. Onze Wervershoofse vrienden profiteerden van een ongelukkige actie achterin, 1-1. Gelijk de draad weer oppakken, want het was wel duidelijk dat AS'80 veel beter was. Na een goede opbouw kwam de bal terecht bij Dylano, die met een handige schuinbeweging zijn vaste mandekker het nakijken gaf, schudde nog is twee verdedigers af, om vervolgens de bal met zijn linkerbeen beheerst om de goalie van VVW te schieten. 2-1 en dat was terecht.

2-1 was een ruststand die eigenlijk geen goed beeld gaf van de eerste helft. We hadden minimaal met een 4-1 voorsprong de kleedkamer moeten opzoeken. Na wat afspraken was het tijd om dat dan in de resterende veertig minuten te doen.

De tweede helft was van Almeerse zijde niet erg sterk. In de eerste helft was het baltempo hoger, werden er meer combinaties gemaakt en creëerden we meer mogelijkheden. De scheidsrechter had inmiddels meerdere malen zijn gele kaart getrokken aan beide partijen, wat de wedstrijd ook minder aantrekkelijk maakte. Het eerste doelpunt in de tweede helft was voor de thuisclub. De linksbuiten werd in stelling gebracht, om vervolgens de bal over Mick heen te wippen. Een 2-2 stand zou niet verdiend zijn geweest gezien de verhouding qua kansen. Het werd dus wel tijd om weer is aan te zetten en met nog meer strijd te gaan voetballen. Gelukkig leverde dat de verdiende voorsprong op. Jamil gaf een voorzet vanaf rechts, die net achter Dylano belandde, maar goed genoeg was voor de volledig vrijstaande Robin. Robin had geen moeite met het lege doel, nadat de keeper volledig had misgetast. Na dit doelpunt kregen we nog enkele mogelijkheden met daartussen één heel grote kans voor Dylano. Gelukkig voor ons bleef het bij een 2-3 stand, waardoor we opnieuw drie punten hebben!

Conclusie: deze wedstrijd hebben we op het gebied van strijd gewonnen. Het voetbal was niet altijd goed, maar we schroomden de duels niet en bleven bikkelen, zeker in de slotfase. Dinsdag weer scherp trainen en donderdag een vriendschappelijke wedstrijd, om volgende week weer te vlammen!